Podstawy prawne
W Niemczech przeprowadza się wybory według nieznacznie zmodyfikowanego, tzw. personalnego systemu proporcjalnego. Każda osoba uprawniona do głosowania ma do dyspozycji dwa głosy. Pierwszy głos oddaje na kandydata danej partii w okręgu wyborczym, głos drugi – na listę krajową danej partii. Podstawę do obliczania mandatów w Bundestagu stanowią ważne „głosy drugie”.W sprawy państwa kraje związkowe ingerować mogą poprzez dodatkowy organ konstytucyjny jakim jest Rada Federalna (Bundesrat). Według konstytucji Republiki Federalnej podstawowe struktury prawne i polityczne poszczególnych krajów związkowych odpowiadać muszą porządkowi rządzącemu centralnymi organami państwa. Konstytucja RFN nie przewiduje na urzędu prezydenta. Funkcje tę, polegającą - tak jak w przypadku głowy państwa na reprezentacji regionu na zewnątrz, nominacji urzędników, korzystania z prawa łaski – spełniają (w zależności od regionu): premier bądź cały parlament. Tak więc systemy władzy w poszczególnych regionach przybierają formę rządów kanclerskich (na wzór centrali w stolicy) albo kolegialnych, z dużymi uprawnieniami Landtagów. Według istniejącej w Republice Federalnej hierarchii władzy najważniejszą instancją w centralnych jak i regionalnych strukturach jest parlament. Na szczeblu regionalnym funkcję ustawodawczą i kontrolującą sprawują Landtagi, Rady Gminne i Powiatowe, natomiast władza wykonawcza (na wzór rządu federalnego) spoczywa w rękach organów administracji. Podobnie jak na szczeblu centralnym większość wniosków i inicjatyw ustawodawczych wychodzi od administracji. Statystycznie ponad 80% wszystkich innowacji na szczeblu regionalnym jest autorstwa organów zarządzania. Powodów tak silnej pozycji rządów regionalnych jest kilka. Po pierwsze: premier takiego rządu jest zwykle szefem najsilniejszej partii w regionie, a tym samym posiada większość głosów w Landtagu. Po drugie: kancelaria premiera jest bardzo rozbudowanym biurokratycznie aparatem obejmującym swoim zasięgiem cały region. Po trzecie wreszcie: w koordynacyjnych działaniach z innymi regionami, jak i z centralą w stolicy, główną rolę odgrywa szef regionalnego rządu.
Aby różnice w poziomie rozwoju gospodarczego regionów nie były zbyt duże władze centralne uruchomiły mechanizm tak zwanego "wyrównywania finansowego" (Finanzausgleich), według którego bogate kraje związkowe dofinansowują regiony biedniejsze. Również władze centralne wspomagają mniejsze regiony. Dofinansowywanie władz regionalnych przez centralę odbywa się między innymi na drodze inwestycji. W ten sposób finansowane są na przykład różne budowy tzw. użyteczności publicznej, jak na przykład metro, mieszkania socjalne, szpitale itp. Jednak zależność finansowa regionów od centrali zwiększa zależność polityczną, co w przypadku różnic w układach partyjnych między centralą a regionem odgrywa bardzo dużą rolę. W Republice Federalnej pomimo ogólnej tendencji do zacieśniania więzów między centralą a regionami utrzymana zostaje jednak wyraźna samodzielność krajów związkowych, szczególnie w zakresie władzy wykonawczej. Poza tym rządy regionalne posiadają istotny wpływ na politykę wewnętrzną państwa. Obok Rady Federalnej istnieją jeszcze inne formy politycznej samodzielności i solidarności poszczególnych krajów związkowych: konferencje regionalnych premierów, specjalne przedstawicielstwa regionów w stolicy oraz wspólne resortowe komisje. Tym sposobem relacje między centralą a regionami nie są wyłącznie jednostronne, ale przybierają formę układów partnerskich. Z tego powodu system federalny RFN – podobnie jak Stanów Zjednoczonych – jest określany mianem „federalizmu kooperacyjnego”.