Podróż najlepiej rozpocząć w Strasbourgu, stolicy ekonomicznej i kulturalnej Alzacji, a także europejskiego parlamentu. Tu możemy zwiedzić piękne stare miasto i Petite France, gdzie w wesołej kompanii można wypić szklaneczkę wina w jednej z winiarni o pięknie brzmiących nazwach np.: „Le coin des pucelles”, „Le poele des Bourgeois”, „La Mouche a vin”, „Le tire-bouchon”. Warto także obejrzeć  pałac Rohan (XVIII wiek), oraz Muzeum Alzackie. Dalej wjeżdżamy już na rzeczywisty szlak winny, a więc miejscowości Marlenheim, Molsheim, Rosheim  (warto w nim obejrzeć romański kościół Św.Piotra i Pawła z ośmiokątną dzwonnicą), Le Mont Sainte-Odile, Barr ( to z kolei winiarska stolica francuskiego Dolnego Renu), Andlau, Mittelbergheim, Dambach-La-Ville, Châtenois, Sélestat, Orschwiller, Sainte-Hypolite (pierwsze miasteczko Górnego Renu z potężną sylwetą średniowiecznego zamku Haut-Koenigsbourg, odbudowanego w latach 1901-1908 przez Wilhelma II),  Bergheim, Ribeauvillé (perełkę alzackiej architektury okresu Renesansu),  Zellenberg, Riquewihr. Ta miejscowość należy do magicznego tryptyku, wraz z Obernai i Eguisheim, najczęściej odwiedzanych alzackich miasteczek, jest jednym z najlepiej zachowanych i najpiękniejszych miejsc w regionie. Otoczone murami, z brukowanymi uliczkami i  znakomicie zachowaną,  charakterystyczną architekturą. Tutaj znajdują się także winnice i siedziba  znanego domu  winiarskiego Maison Hugel et Fils. Kolejne miejscowości szlaku winnego to Beblenheim, Kientzheim – wg legendy to tutaj w XVI wieku po raz pierwszy na tych ziemiach Lazarus von Schwendi zasadził Tokaj, ponoć przywieziony z Węgier. Znajduje się tu również siedziba bractwa winnego Confrérie St-Etienne oraz małe muzeum wina. Kaysersberg jest następnym przystankiem na szlaku. W miejscu urodzin Alberta Schweitzera warto obejrzeć ratusz w stylu reńskiego renesansu. Kolejne miejscowości to Ingersheim oraz Colmar – to z kolei największe miasteczko na winnym szlaku – uroczy mariaż francuskiej i niemieckiej tradycji. Warto zwiedzić średniowieczną dzielnicę i tzw. Małą Wenecję, muzeum Unterlinden ze słynnym ołtarzem z Issenheim Matthiasa Grunewalda.  Pięknym przykładem licznej w Colmarze alzackej architektury jest Dom Pfisterów z malowidłami z 1537 roku i drewnianą galerią z początku XVII wieku. Dla Gdańszczan, ciekawostką turystyczną może być dworzec w Colmarze, z powodów ekonomicznych będącego prawie kopią dworca kolejowego w Gdańsku! Następne miejscowości szlaku winnego to Turckheim, Wintzenheim, Wettolsheim, Eguisheim (niezwykle malownicze miasteczko o sięgającej zamierzchłych czasów historii, z château otoczonym trzema zwartymi kręgami domów o charakterze obronnym, tu w 1002 roku urodził się przyszły papież Leon IX). Kolejne miejsca na szlaku to  Husseren-Les-Châteaux, Munster (bardziej znane  ze słynnego sera, o ostrym zapachu i  pomarańczowej skórce),  Wasserbourg, Gueberschwihr, Pfafenheim, Rouffach, Soultzmatt, Lautenbach, Guebwiller, Bergholtz, Orschwihr, Soultz-Haut-Rhin oraz Thann.

Alzacja była pierwszym regionem we Francji, który nazywał swoje wina od nazwy szczepu winorośli. Od 1983 roku pewne miejscowości winiarskie (np. Altenburg, Kaeferkopf, Schlossberg czy Fűrstentum), których sława sięga często tysiąca lat, a dla których sama nazwa winorośli nie mogłaby być uznana za wystarczającą, mogą określać swoje najlepsze roczniki mianem grands cru. Jest ich około 50, dotyczy to jednak tylko czterech szczepów: Riesling, Muscat, Gewűrztraminer albo Pinot Gris (czasami oznaczany jako Tokay-Pinot Gris) - uważanych za najlepsze szczepy alzackie.
Gwiazdą win alzackich jest Riesling, duma Alzatczyków, wino o dużej sile witalnej, o wytwornym smaku owoców i delikatnym aromacie. Wino o jasnej barwie, subtelnym, lecz zdecydowanym bukiecie (lipy, piżma, czasami cynamonu). Rasowe alzackie rieslingi są bardzo wytrawne, żywe, eleganckie, subtelne, a mimo to bogate. Towarzyszy najbardziej wykwintnym potrawom, szczególnie potrawom z ryb i skorupiaków. Muscat przeciwnie, jest lekki, o zapachu świeżych winogron, jakby perfumowany. Doskonały jako aperitif, często podawany na przyjęciach. Dobry Pinot Gris jest mocnym trunkiem, o obfitym smaku owoców, uwielbia dobre jedzenie, foie gras (gęsia wątróbka), soczystą pieczeń; stanowi również wysokiej klasy aperitif. Gewűrztraminer jest eleganckim, najbardziej korzennym ze wszystkich win alzackich,
o świetnej równowadze i doskonałym bukiecie róż i fiołków. Jedno z najciekawszych białych win francuskich. Podaje się je w temperaturze 7-8 stopni Celsjusza, do gęsich wątróbek, pieczonego białego mięsa, serów typu munster, roquefort, bleu d'Auvergne, de Bresse i do niezbyt słodkich deserów. Te cztery szczepy dopuszczone są do produkcji słodkich win, czarnych pereł Alzacji, będących regionalną specjalnością: Vendange Tardive (póżny zbiór) i Sélection de Grain Nobles. Sylvaner i Pinot Blanc dają także dobre wina, ale zwykle są lżejsze i prostsze w stylu. Pinot Blanc jest bardzo ważnym składnikiem Crémant d'Alsace, znakomitego musującego wina wytwarzanego metodą szampańską. Doskonałe na świąteczne przyjęcia i wszelkie inne okazje. Pinot Noir, jedyne wino czerwone uprawiane w regionie, pochodzi z Burgundii. Wytrawne o wykwintnym smaku, przyjemne w spożyciu, podawane jest do pieczeni, potraw z drobiu, do dziczyzny a także do sera. Często bardziej przypomina rosé niż czerwonego burgunda. Reasumując, wina alzackie charakteryzują się wyraźnym smakiem owoców, delikatną świeżością i przyjemną lekkością. Cechy te uwydatniają się, jeżeli spożywać je będziemy schłodzone do temperatury około 10°C. Zwyczajowo pije się je w kieliszku
o kształcie tulipana, na zielonej nóżce. Wina alzackie pije się młode tzn. od 1-go do 5-go roku po winobraniu. Najlepsze z nich, te o najbogatszym bukiecie i z najlepszych roczników, zyskują na procesie starzenia. Począwszy od 1972 roku wina alzackie, zgodnie z ustawą, muszą być butelkowane w miejscowości, z której pochodzą - jest to gwarancją ich autentyczności.